Τα πάντα και τίποτα

Έχω ερωτευτεί πολύ στη ζωή μου. Άλλες φορές λιγότερο, άλλες περισσότερο. Μια ήταν όμως η φορά που τα έδωσα όλα για όλα και δεν με κράτησαν πίσω, ούτε αναστολές, ούτε οι περιβόητες καβάντζες. Ήμουν χαοτικός όταν το έκανα, και πήγα χωρίς σχέδιο και δίχως φρένο. Κι αυτή είναι μάλλον η βλακεία μου. Γιατί μετά τρως τα μούτρα σου και μετά συνεχίζεις να τα τρως. Έχεις τόση φόρα που δεν μπορείς να σταματήσεις σε τίποτα. Άμα λάχει, παίρνεις μαζί σου και τσιμεντένιους στύλους της ΔΕΗ.

Θεωρώ ότι όσο και να γνωρίζεις έναν άνθρωπο, πρέπει να σέβεσαι τον χώρο του. Δεν ψάχνεις τσάντες και κινητά, δεν τον αναγκάζεις να κάτσει μέσα ενώ θέλει να βγει έξω, και δεν του βάζεις λουρί. Στην τελική, γιατί να αλλάξει, μετά που σε γνωρίζει? Αφού έτσι τον γνώρισες. Έχει και αυτός την ζωή του. Το θέμα είναι πόσο θετικός είναι, στην αλληλο-προσαρμογή των προσωπικών προγραμμάτων.

Το για «πάντα», δεν το είπα ποτέ στην ζωή μου, μάλλον επειδή κατάλαβα νωρίς, ότι είναι σαν το «ποτέ». Ίσως επειδή ανακάλυψα την σημασία του να πιστεύω στον εαυτό μου και να ζω στο παρόν, έμαθα να ακούω την καρδιά μου πιο δυνατά και να μη λειτουργώ τόσο με πρόγραμμα. Στην αγάπη και τον έρωτα δεν υπάρχει ωράριο, εργάζεσαι για αυτό, ξερά. Σε αυτόν που έζησα τον θεωρώ και τον μεγαλύτερο, γιατί με ανάγκασε να κάνω και τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις για τον εαυτό μου.

Άλλο το πάθος και η καψούρα και άλλο ο έρωτας και η αγάπη. Ο έρωτας εξελίσσεται σε αγάπη, ενώ το πάθος κάποτε τελειώνει. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις, τόσο το καλύτερο.

Ουδέποτε ασχολήθηκα με τις ζήλειες και τις σκηνές, γιατί σαν άντρας έχω μάθει να εκτιμάω κάτι όμορφο. Όταν κυκλοφορείς με μια ωραία γυναίκα είναι δυνατόν να μην την κοιτάξουν? Είναι δυνατόν να μην νοιώσεις περήφανος για τον εαυτό σου? Δεν αντέχω τις γυναίκες που παίζει το μάτι τους και ψάχνονται. Τι κοιτάς αλλού, ρε? Αφού είσαι μαζί μου.

Μια σχέση πρέπει να δουλεύεται καθημερινά. Όσο υπάρχουν έντονες συναισθηματικές βάσεις, χτίζεις πάνω σε αυτές. Κι επειδή είμαστε στην Ελλάδα, σίγουρα τα έργα δεν προχωρούν με Ολυμπιακούς ρυθμούς. Λιθαράκι, λιθαράκι! Άλλωστε οι εργάτες είναι δύο. Έχουμε και ρεπό και άδειες. Κάποιες φορές χτίζεις με παρέα, κάποιες μόνος σου. Άλλος φτιάχνει το μπετόν, άλλος βάζει τα τούβλα, τα υδραυλικά και το ηλεκτρικό.

Οι παρατηρήσεις και οι επισημάνσεις, χωρίς να γίνονται έργα και πράξεις για να τις υποστηρίζουν, είναι εκ των προτέρων καταδικασμένες. Και το «θα φύγω για δύο μέρες ή μια εβδομάδα ή για διακοπές και δεν μιλάμε καθόλου», είναι χειρότερο και από ανόητο. Για πιο λόγο να μην μιλάω με τον άνθρωπό μου κάθε μέρα και να είμαστε χωριστά? Αν είναι έτσι προτιμάω να μην είμαι μαζί του καθόλου.

Καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έκανες, παρά για κάτι που δεν έκανες.

Το κλειδί πιστεύω είναι η διατήρηση ίσων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Όταν χρειάζεται να κάνω δουλειές του σπιτιού, κάνω. Δεν βαρυγκωμώ να πάρω την σφουγγαρίστρα ή την ηλεκτρική σκούπα και να καθαρίσω το πάτωμα. Τι? Θα μου πέσει το αντριλίκι αν σκουπίσω εγώ το σπίτι ή πλύνω τα πιάτα? Μαλακίες!

Ποτέ δεν τσιγκουνεύτηκα το «σ’ αγαπώ», το έλεγα πάντα και το εννοούσα. Είμαι της άποψης ότι είναι κάτι πολύ όμορφο, κάτι τζάμπα και γι’ αυτό δεν πρέπει να το δίνεις με το σταγονόμετρο. Δε πα να έχεις αγοράσεις το ακριβότερο δώρο στον κόσμο, άμα δε πεις ρε βλάκα, «σ’ αγαπώ» και κάνεις την αγάπη τραπεζική συναλλαγή , δεν θα είναι αγάπη.

Απ’ ότι θυμάμαι, ήμουν πάντα πιστός στις σχέσεις μου. Πάντα τελείωνα κάτι πριν αρχίσω κάτι καινούριο. Ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος του μπουφέ, να δοκιμάζω απ’ όλα. Αν μου άρεσε ένα φαγητό έτρωγα μόνο από αυτό. Δεν ήμουν και δεν πρόκειται να γίνω ο τύπος του άντρα που κάνει φιγούρες και ζει στα λούσα. Δεν γουστάρω αυτούς τους ανθρώπους που είναι παντρεμένοι ή έχουν δεσμούς, και βγαίνουν έξω και κολλάνε με γκόμενες και γκόμενους. Που πας βρε μαλάκα? Γιατί ξεφτιλίζεις τον άλλον άνθρωπο που λες ότι είσαι και μαζί του?

Για το σεξ? Το σεξ, είναι σίγουρα αναγκαίο σε μια σχέση, αλλά κάποια στιγμή θα περάσει η υπερβολική αυτή κάψα! Τότε έρχεται η αγάπη. Θεωρώ ότι είναι πιο δυνατή από το σεξ και μπορεί να το υπερκαλύψει μερικές φορές, χωρίς βέβαια να το εξαφανίσει. Αυτό γίνεται κάπου στα 65 με 85. Κι επειδή φεύγει έτσι ξαφνικά, θα πρέπει η αγάπη, εάν υπάρχει, να κυριαρχήσει.

Στο χωρισμό και θα τσαντιστώ, και θα βγω να μεθύσω, και θα μείνω στο σπίτι να κάνω ταβανοθεραπεία ή εξομολόγηση στο πάτωμα μέχρι να νοιώσω ότι θα «πεθάνω», και θα βγω με τους φίλους μου για γέλια ή μοιρολατρίες. Δεν έχω κανόνα για το πώς θα το ξεπεράσω και δεν με πειράζει. Πιστεύω ότι μερικά συναισθηματικά στάδια πρέπει να τα περνάς, γιατί σε ολοκληρώνουν σαν άντρα. Άμα δεν πάθεις, δεν θα μάθεις. Καλύτερα να νοιώσεις κάτι έντονα, και ας είναι και άσχημο, παρά να κρατάς σκονάκι και να το αποφύγεις γιατί «δεν σου κάνει καλό». Δεν νομίζω ότι είναι σωστή η κλασσική αντιμετώπιση, του «βρες άλλη γυναίκα». Είναι σαν να καλύπτεις μια πληγή με μια άλλη. Καλύτερα πήγαινε για τρέξιμο ή κάνε κάμψεις για να εκτονωθείς.

Εάν δεν γίνεις μαλάκας, δεν γίνεσαι έξυπνος…

Η μικρή μου βαρκούλα

Κι ενώ όλοι βρίσκονται κάπου σε κάποια παραλία και λιάζουν τα κορμιά τους, άλλοι κάνουν όνειρα και σχέδια για τον χειμώνα ή ακόμα χαλαρώνουν και απολαμβάνουν την προσωρινότητα και τα πάθη με τις αμαρτίες ενός καλοκαιρινού ειδυλλίου, ο υποφαινόμενος προσπαθώ να αναρρώσω από τον κυκλώνα ασθενειών που με έχει προσβάλλει…

Τι κυκλώνα, κυκαιώνα μάλλον. Και ενός κακού, μύρια έπονται, όπως λέει και ο σοφός ελληνικός λαός. Τι γρίππη του Δυτικού Νείλου με τα μεταλλαγμένα κουνουπια, τι φαρυγγίτιδα με αντιβίωση που προκαλεί εξανθήματα, τι πονοκεφάλους, τι κοκκαλό-πονους, τι κοιλόπονους… Όλα μαζί στην τιμή του ενός. Μοιάζει το σώμα μου, βλογιοκομμένο, και πλέον δείχνει οτι δεν θέλει να ασχοληθεί με τίποτα. Τα αντισώματα κάνουν απεργία, κι ας έκοψα το τσιγάρο και το ποτό. Κι ας ξεκίνησα να γυμνάζομαι πιο εντατικά και να πηγαίνω για τρέξιμο. Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι έχασα καμιά 8αριά κιλά μέσα σε έναν μήνα, που για καλοκαίρι φαντάζει αδύνατο αλλά μάλλον αυτή η απότομη μείωση του βάρους με έκανε πιο μαλθακό από ποτέ.

Βέβαια, μακάρι να ήταν μόνο η σωματική μου υγεία που προσβλήθηκε. Μακάρι να μπορούσα να αποφύγω και την προσβολή της πνευματικής μου υγείας. Αυτό σίγουρα συμβαίνει γιατί το μηχανάκι δουλεύει περισσότερο και από κινητήρα λεωφορείου του ΟΑΣΘ ή του ΟΑΣΑ. Η πνευματική προσβολή λοιπόν, οφείλεται αρχικά στην υπερ-εργατικότητα του εγκεφάλου μου, αλλά ως εν νέου και στην ηθική προσβολή υποτίμησης της νοημοσύνης μου, από ανθρώπους και καταστάσεις. Αλλά και πάλι, τι να λέμε; Την υγειά μας να ‘χουμε βρε…!

Το κερασάκι στην τούρτα βέβαια, είναι οτι την επόμενη εβδομάδα, έχω και άδεια σαν καλός και φιλότιμος μισθωτός. Μπορεί βέβαια να μην έχω πάρει ούτε το επίδομα αδείας βέβαια, αλλά δε βαριέσαι, την υγειά μας να ‘χουμε και όλα καλά. Ας γελάσω! Έχω όλον αυτόν το χρόνο, λοιπόν, στην διάθεση μου να χαλαρώσω, και αναρρώσω, να κάνω βουτιές, να γελάσω και περάσω καλά με την παρέα μου. Τέλεια, και δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ανυπομονώ. Μα φυσικά και ειρωνεύομαι τον εαυτό μου, άλλωστε εάν έγραφα τέτοια πράγματα θα έπρεπε να ήμουν 13 χρονών κοριτσάκι που διαβάζει Super Katerina και να ήμουν ερωτευμένο με τον Leonardo Di Caprio. Όχι οτι δεν είναι παιχταράς ο άτιμος, αλλά καταλαβαίνετε, θεωρώ!

Δε λέτε πάλι καλά, που λόγω των συγκυριών οινομικών, σωματικών, πνευματικών και συναισθηματικών, δεν έκλεισα και πουθενά διακοπές, και γλυτώνω και χαμένα χρήματα και διάθεση?

Απολαμβάνοντας λοιπόν ένα παγωμένο πράσινο τσάι, και την θερμότητα που εκπέμπει το laptop μου, σε ένα από τα μπαλκόνια του σπιτιού, προσπαθώ να καταπνίξω την ανάγκη να ανάψω ένα τσιγάρο. Ευτυχώς, δεν έχω μαζί μου, και τα περίπτερα είναι κλειστά σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων. Είναι και αυτό το δροσερό αεράκι που κυλάει γάργαρο (όπως το νερό) ανάμεσα στο δέρμα και τα ρούχα μου, που κάνει την απόφαση να σηκωθώ ακόμα πιο δύσκολη.

Ναι, νομίζω οτι είναι εμφανές ότι έχω αρχίσει να χάνω σιγά σιγά το sanity μου ή αν θέλετε την πνευματική μου διαύγεια. Ειλικρινά, τους τελευταίους μήνες, έχει κάτσει η βάρκα μου τόσες φορές, που βαρέθηκα να την μπαλώνω και απλά κολυμπάω δίπλα της. Ειλικρινά δεν έχω τίποτα μαζί της, απλά με πούλησε τόσες φορές οπότε δεν είναι ανάγκη να την “φτιάχνω” άλλο. Δεν ήθελα και εγώ βέβαια, να πάρω βάρκα υπερπαραγωγή, ήθελα μια απλή και ταπεινή. Δεν ζήτησα να με πάει υπερατλαντικό ταξίδι, αλλά σίγουρα κάποτε ήταν πρόθυμη. Δεν έβαλα ποτέ δεύτερο άτομο μέσα, και ας μην την ενοχλούσε. Ίσως να την πάτησα και εγώ λιγάκι, γιατί ήταν καλογυαλισμένη και ομορφούλα όταν την πρωτοείδα, αλλά μετά το σκαρί της φάνηκε κλασσικό. Δεν με απογοήτευσε βέβαια, με ικανοποιούσε και με το παραπάνω, άλλωστε δέθηκα υπερβολικά μαζί της συναισθηματικά και δεν ήθελα να την αλλάξω…

Καληνύχτα και καλη τύχη!

Έχουν περάσει 30 ημέρες και περίπου 17 ώρες από τότε… Από την στιγμή που τελείωσε μια κατάσταση. Από την στιγμή που ξεκίνησε μια άλλη. Από την στιγμή που άρχισα να σκέφτομαι αυτά που θέλω να γράψω. Έχουν περάσει 3 χρόνια, 30 ημέρες και περίπου 17 ώρες από την στιγμή που  ξύπνησα και είδα για πρώτη φορά κάποια πράγματα, πιο καθαρά από ποτέ! Όλα μαζί, μπορεί να μην κάνουν 11888, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι τυχαίο! Δε νομίζω!

Αυτή η φάση και η κάθε ανθρώπινη φάση που περνάει, έχει κάποια στάδια. Μπορεί για κάποιους να είναι 3 και για κάποιους άλλους 113.

Το πιο πιθανό βέβαια, μια κατάσταση ή ένα αποτέλεσμα εάν το θέλετε, προέρχεται από τον φοβερό συνδυασμό, της δράσης-αντίδρασης.

Κοινώς κάτι δρα, και κάτι αντιδρά. Και εσύ είσαι στη μέση! Προφανώς! Μπορεί να είσαι ο δράστης, μπορεί και ο αντιδραστής, αλλά το σίγουρο είναι οτι είσαι ΚΑΙ ο αποδέκτης του αποτελέσματος. Θεμιτό ή αθέμιτο!

Ενδεχομένως, μπορεί κάποιες καταστάσεις να είναι εύκολες και να μην αντιλαμβανόμαστε την μετάβαση των σταδίων, ενώ κάποιες άλλες να είναι περισσότερο φορτισμένες και να νοιώθουμε οτι δεν περνάνε τα καταραμένα δευτερόλεπτα. Αυτό εξαρτάται βέβαια και από τον άνθρωπο, αλλά προσωπικά περιορίζω αυτά τα στάδια σε πέντε (5).

01. ΑΡΝΗΣΗ ///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// 

Το γνωστό “Όχι, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό σε εμένα” στάδιο. Η γνωστή πρώτη κατραπακιά, η μπουνιά στο στομάχι, ίσως το μάχαίρι στην πλάτη ή έστω μια κλωτσιά στα αχαμνά. Όταν σου εμφανίζεται κάτι χωρίς να το περιμένεις και πέφτεις από τα σύννεφα. Η στιγμή που νοιώθεις οτι χάνεται η γη κάτω από τα πόδια σου. Το να μη αποδέχεται κάποιος κάτι που συμβαίνει και δεν τον “εξυπηρετεί” είναι το πιο σύνηθες φαινόμενο ή έκβαση του πρώτου σταδίου.

Κάποιοι το κάνουν αθόρυβα και ανέκφραστα. Αυτοί είναι και συνήθως που κατά βάθος το αποδέχονται πιο εύκολα και περνούν στο επόμενο στάδιο. Αλλά ας μην βιαζόμαστε. Κάποιοι άλλοι, είναι ιδιαίτερα εκδηλωτικοί και από εκεί μπορεί να καταλάβει κανείς, οτι δεν το θεωρούσαν αναμενόμενο. Αυτοί είναι που θα δυσκολευτούν περισσότερο στο να περάσουν στο επόμενο στάδιο.

Σημειωτέον, είναι το γεγονός οτι η Άρνηση είναι κυρίως μια φάση που έχει το μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας, για την ανεύρεση της διεξόδου. Κάποιοι μπορεί να ταλαιπωριούνται από μερικές εβδομάδες έως και μερικά χρόνια, ανάλογα με το μέγεθος της “καταστροφής” του αποτελέσματος, το οποίο είναι ευθέως ανάλογο με την αξία του.

02. ΘΥΜΟΣ & ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ //////////////////////////////////////////////////////////////////// 

Εδώ είναι το καλό! Χα χα χα ή μάλλον Μουά Χα Χα! Ξεκινάει πολύ απλά, με ένα χαλαρό “Γιατί σε εμένα?” και καταλήγει τους σταύλους του Αυγεία. Κοινώς, ένα πότ πουρί από τα καλύτερα των Εξ Αμάξης! Τόσα πολλά, που δεν τα ξεπλένει ούτε ο Νιαγάρας.

Προσωπικά, δεν μπορώ να καταλήξω, ποιός έρχεται πρώτος. Ο θυμός ή η δυσαρέσκεια? Λογικά σκεπτόμενος και βάσει εμπειρίας, θα έλεγα ένα μείγμα των δύο, όπου σποραδικά κάποιο απλά υπερισχύει. Επίσης δύσκολο στάδιο, το οποίο μπορεί να σε κάνει ακόμα και… μισογύνη!

Σαν δικηγόρος του διαβόλου, θα έλεγα ότι είναι και η εύκολη λύση στο “πρόβλημα”. Καλό θα ήταν να αποφεύγεται, σαν το λιβάνι από τον διάβολο (και όχι τον δικηγόρο του)! Στην τελική, βρες μια άλλη λύση, και εάν δεν μπορείς να την βρείς, βρές άλλο πρόβλημα!

03. ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ////////////////////////////////////////////////////////////////////////// 

Κάνω εγώ, κάνεις εσύ. Ρωτάω εγώ, απαντάς εσύ. Σου δίνω, μου δίνεις, πάρε – δώσε. Σου Μου Του και τα συναφή. Αφού αρνηθήκαμε, αφού δυσαρεστηθήκαμε και θυμώσαμε. Τώρα, πλέον, κουρασμένοι και καταιδρωμένοι, θυμόμαστε οτι πρέπει να βγούμε όσο το δυνατόν λιγότερο τραυματισμένοι από το όλο θέμα.

Σε αυτό το στάδιο, ελοχεύει πάντα ο κίνδυνος της αυταπάτης. Η αμφίβολη υποψία που αιωρείται, εικάζει στην μεταβολή του αποτελέσματος. Ακόμα και στην παραγωγή υποπροϊόντων αυτού… Ίσως θα έπρεπε να είναι και το πρώτο στάδιο, με την απουσία των άλλων δύο, αλλά αυτό θα ήταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας, σε έναν εξιδανικευμένο κόσμο…

Μου ζήτησες λίγα, αλλά θέλησα να σου δώσω περισσότερα. Μου έδωσες σημασία, και σου πρόσφερα όσα μπορούσα. Δεν ξέρω τι σου λείπει, αλλά ορκίζομαι να το βρώ!

04. ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// 

Περίεργο, δύσκολο και αδιαμφισβήτητα “αναγκαίο” κακό. Είναι το στάδιο όπου συνειδητοποιεί κανείς το αυτό καθεαυτό αποτέλεσμα. Ναι, όντως αυτό μου συμβαίνει και δεν έχει επιστροφή και τι κάνουμε τώρα. Με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε και ελάτε να χτυπηθούμε μαζί στα πατώματα.

Ανάλογα με το επίπεδο της ευαισθησίας κάποιου, υπάρχουν δύο τεινά: Μπορεί να ανεβάσει τις πωλήσεις της Zevasoft ή της Delica, εάν γίνομαι κατανοητός. Το ξέρω δεν έιναι αστείο, αλλά όπως λένε και οι Monty Pythons: “Always look on the bride side of life”.

Επειδή δεν είμαι και πολύ της κατάθλιψης βέβαια, λέω να μην εμβαθύνω άλλο, γιατί υπάρχουν τουλάχιστον 345564564 διαφορετικά είδη κατάθλιψης και θα παραλείψω σίγουρα κάποια… μικροί και άρρωστοι φίλοι μου!

05. ΑΠΟΔΟΧΗ /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// 

Last but not least, η ζωή συνεχίζεται. Ce la vie! Μην κυνηγάς το αύριο γιατί… το σήμερα φεύγει! Το σήμερα είναι το αύριο, για το οποίο ανησυχούσες χθες…

Ζούμε καθημερινά καταστάσεις, και ανάλογα με την διαστροφή μας, τα αντιμετωπίζουμε. Αυτή η διαστροφή, προέρχεται κυρίως από την ανατροφή μας, σαν άνθρωποι, σαν ενεργά ή ανενεργά μέλη της κοινωνίας. Οι αντιθέσεις είναι τεράστιες και υπάρχει ένα σύμπαν διαφορών ανάμεσα σε εμάς, τον τόσο πολύτιμο εαυτό μας, και τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Είναι απίστευτο, το πώς, ένα τόσο εξελιγμένο είδος, ασχολείται καθημερινά με τόσα πράγματα. Είναι φοβερό και τρομακτικό παράλληλα, το πώς αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα και πώς μας ξεγελάει αυτή. Δυστυχώς ή ευτυχώς τα "πράγματα" είναι απλά και πιο εύκολα στην υπόσταση τους. Τουλάχιστον έτσι τα βλέπω σε προσωπικό επίπεδο. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει κάποιο εγχειρίδιο ζωής, συναισθημάτων και διαχείρισης καταστάσεων. Δεν υπάρχουν SAVE & LOAD στην πραγματική ζωή…

Υπάχει όμως η υπομονή, η υποχώρηση, ο διάλογος, η επιμονή και η αγάπη. Αγάπη, ε? Κάποιοι το λένε ετσί, κάποιοι άλλοι το λένε έρωτα, κάποιοι άλλοι μπορεί να το λένε και Τάκη… Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποια λέξη, για αυτό που νοιώθεις, που αισθάνεσαι και που αναπνέεις. Υπάρχει, αν θέλετε, το State of Mind και τα λεγόμενα (όπως λέει και ένας φίλος μου) Sanity Checks.

Ακόμα καλύτερα, το αποτέλεσμα της καθημερινής αυθυποβολής στην αυτο-ψυχανάλυση. Γιατί όλοι μας κάνουμε, και όλοι μας χρειαζόμαστε. Γιατί? Γιατί μπορούμε. Γιατί εάν δεν το κάναμε, δεν θα ήμασταν καλά… Όχι οτι είμαστε σε γενικές γραμμές, αλλά λέμε τώρα! Όταν περνάς ένα βράδυ Τετάρτης, με ταινίες, καφέ και τσιγάρα, γράφοντας αυτό, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.

Μπορεί να φταίει που είσαι μόνος σου στην μεγαλούπολη και επί 4 εβδομάδες δουλεύεις σαν το σκυλί για μια θέση στον ήλιο, μπορεί να φταίει η ομάδα σου που δεν κάνει καλές μεταγραφές και χάνει 3-0 (πλασματικό σκορ) από ομάδα κατώτερης κατηγορίας, μπορεί κάτι άλλο να φταίει και επειδή δεν το έχεις ακόμα καταλάβει και σου τη σπάει που σου φταίει.

Από την άλλη βέβαια, μπορεί να μην σου φταίει και τίποτα, αλλά επειδή δεν υπάρχει αυτό το σκατο-εγχειρίδιο που προανέφερα, να μην ξέρεις να αντιδράσεις. Γιατί κακά τα ψέμματα, στην κοινωνία που ζούμε, κάποιος ή κάτι πρέπει πάντα να μας φταίει. Σε καμία περίπτωση, δεν λέω οτι δεν κατανοούμε και τα δικά μας σφάλματα. Αυτό είναι που μας φταίει περισσότερο απ’ όλα…

Όσο λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά, κάνουμε υπομονή και κατά καιρούς υποχωρούμε στις σκέψεις μας, πάνω σε απόψεις και προσωπικές εμπειρίες που προέρχονται από την επιμονή μας να τις αναζητούμε ή αναλύουμε μέσω διαλόγου. Πάνω εκεί λοιπόν, που συσσωρεύονται συνέχεια τέτοια στοιχεία,  πάνω εκεί που νοιώθουμε οτι πνιγόμαστε και δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε, πάνω εκεί που μας πιέζουν καταστάσεις και πρόσωπα, πάνω εκεί στην τρέλα μας… παραδίδουμε τα όπλα. Παρατάμε την μάχη, χωρίς να υπολογίζουμε την απλότητα και την ευκολία των καταστάσεων… Συζητάμε για πισω-γυρίσματα και αναβίωση παλαιοτέρων καταστάσεων. Μιλάμε για μια καθημερινότητα που επαναλαμβάνεται σαν την μέρα της Μαρμότας!

Και αντί να χρησιμοποιούμε όλα αυτά τα δεδομένα προς γνώση και συμμόρφωση, τα αποδεχόμαστε και συμβιβαζόμαστε με το προσωρινή μας κατάθλιψη. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κανείς. Καλές και οι σκέψεις, καλός και ο διάλογος, καλά και όλα αυτά, αλλά τι να τα κάνεις εάν πιστεύεις οτι δεν ωφελούν σε τίποτα και τα θεωρείς περιττά? Η σιωπή είναι χρυσός καμιά φορά, αλλά πόσο "σιωπηλός" μπορείς να παραμείνεις, όταν κάτι μέσα σου σε πνίγει και ζητάς απαντήσεις και την αυτοεπιβεβαίωση? Σίγουρα, μερικές φορές, οι υποψίες και τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτές μπορεί να είναι βάσιμα, και σχεδόν… σίγουρα! Χρειάζεται και η επαλήθευση όμως καμιά φορά. Σαν την διαφήμιση με το αυτοκίνητο : "Το ξέρω, αλλά μ’αρέσει να το ακούω". Αυτό μπορεί να είναι ματαιοδοξία, αλλά ίσως και αναγκαίο κακό. Είναι σαν να λες στον σύντροφό σου, πόσο τον αγαπάς και τον νοιάζεσαι, και να του το δείχνεις σε κάθε ευκαιρία που βρίσκεις… Μπορεί να το ξέρει, αλλά δεν είναι κακό να του το λες!

Αυτά είναι τα κεφάλαια του δικού μας προσωπικού εγχειριδίου. Ακριβώς επειδή είναι και δικό μας, μπορούμε να το γράφουμε όπως εμείς θέλουμε. Μπορεί μερικά θέματα στο εγχειρίδιο να μην είναι καθαρογραμμένα, άλλα μπορεί να μην κρατάνε τον αναγνώστη… Δεν πρέπει να τα σβήνουμε για να τα ξαναγράψουμε, αλλά βάσει αυτών μπορούμε (άν έχουμε την διάθεση) να τα γράψουμε ακόμα καλύτερα, και ποσώς μάλιστα να τα εμπλουτίσουμε, με νέο περιεχόμενο… Γιατί όταν θέλουμε κάτι πραγματικά, αγωνιζόμαστε καθημερινά και χωρίς παύσεις για ν πετύχουμε… Άμα το αφήσουμε χαλαρά (όπως λένε και στη πόλη μου), θα μας αφήσει. Δεν βρίσκουν όλα τα "πράγματα" τον δρόμο τους, τα βάζουμε εμείς στην πορεία που χαράζουμε στην ζωή μας.

Πούλα και μετάνοιωνε, λέει ο λαός για το χρηματιστήριο. Την αγάπη δεν στην πουλάνε, στην χαρίζουνε και εάν νοιώθεις και εσύ το ίδιο, κρατήσου γερά από εκεί που την λαμβάνεις και δεν θα το μετανοιώσεις!

 

Ανόητες Ερωτήσεις

question mark Πότε θα πάμε διακοπές? Πού θα πάμε? Πότε θα τις κανονίσουμε? Οεο? Πάνω απ’όλα, ποιός θα σηκώσει την πολυπόθητη κούπα, στο παγκόσμιο κύπελλο στην Ν.Αφρική? Προς το παρόν, η δροσιά της Αθήνας και τα φεστιβάλ της, είναι μεγάλη παρηγοριά ενώ καίγεσαι με την δουλειά καλοκαιριάτικα, μακριά από την πόλη σου και τις παραλίες της Χαλκιδικής!

Αποφάσεις, αποφάσεις, αποφάσεις! Η αλήθεια είναι οτι το καλοκαίρι είναι ως επι το πλείστον, περίοδος κρίσιμων αποφάσεων και χρήσιμων συμπερασμάτων. Προσωπικά, ότι κάνουν οι άλλοι με την έλευση του νέου χρόνου, το κάνω κάθε θέρος.

Είναι άραγε ανόητο να ρωτάς και να αναρωτιέσαι? Προσωπικά, το θεωρώ απόλυτα υγειές! Άλλωστε οι μεγαλύτερες αλήθειες αυτού του κόσμου, αποκαλύφθηκαν, μετά από την τοποθέτηση μεγάλων ή μικρών ερωτημάτων. Π.χ. Γιατί έπεσε αυτό το μήλο στο κεφάλι μου? Λόγω της βαρύτητας! (Νεύτωνας). Ποίος είναι αυτός ο ΙΚΑΣ και γιατί τον πληρώνω?

Όταν κάνεις μια ερώτηση, μπορεί να είσαι ανόητος για 5 λεπτά. Αν δεν κάνεις ποτέ ερωτήσεις θα μείνεις ανόητος, για όλη σου την ζωή!

 

One stone, two birds!

Η Ελλάς της πληροφορίας, η Ελλάς της κρίσης, η Ελλάς της καρδίας μας δεν πεθαίνει. Βάζει σκάλα και ανεβαίνει! Βαριές κουβέντες για δύσκολους καιρούς και φύκια για μεταξωτές κορδέλες! Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγαλη κουβεντα μη λες… Μια παροιμία που τείνει προς εξαφάνιση τον 21ο αιώνα, γιατί έχουν φαγωθεί σχεδόν τα πάντα και το μονό που έμεινε είναι τα λογία! Με αυτά θα μείνουμε και με αυτά θα χορτάσουμε κυρία μου!

Όταν ένα από τα πιο σημαντικά μας προβλήματα είναι η θέα του Παρθενώνα από το καφέ του μουσείου και το που φάμε επιτέλους ένα σωστό σουβλάκι… Ευτυχώς για το δεύτερο υπάρχει ακόμα ένα μικρό «γαλατικό χωριό» που αντιστέκεται στο κέντρο της Αθηνάς! Ονόματα δε λεμέ, όποιος κατάλαβε… κατάλαβε! Ευτυχώς για το πρώτο, μαζεύτηκαν οι σχετικές υπογραφές και την γλύτωσαν τα διατηρητέα κλασσικά κτίρια. Στην τελική, ας το κάνατε στη σκεπή το ρημάδι… Εκεί θα έφταιγαν… οι κεραίες!

Είναι πολλά τα λεφτά Γιώργο και ποιος θα τα βρει για να τα φάει… Σίγουρα όχι η Ζιζέλ που μας παράτησε, για να ασχοληθεί με τα οικιακά και το ποδόσφαιρο! Μήπως να ζητήσουμε κανένα δάνειο από τις διάσημες μοντέλες, δη τις Γερμανίδες? 55 τούβλα έχει στην τράπεζα η γυναίκα, να μη μας δώσει λίγα…? Όχι, δεν μιλάω πλέον για την Ζιζέλ, αλλά για την Κλώντια!

Ουφ, αυτά από την ανταπόκριση σήμερα, πάω για καφεδιά για να συζητήσω για την κρίση… και καλά τώρα!

© 2010 iBitch