Ζούμε καθημερινά καταστάσεις, και ανάλογα με την διαστροφή μας, τα αντιμετωπίζουμε. Αυτή η διαστροφή, προέρχεται κυρίως από την ανατροφή μας, σαν άνθρωποι, σαν ενεργά ή ανενεργά μέλη της κοινωνίας. Οι αντιθέσεις είναι τεράστιες και υπάρχει ένα σύμπαν διαφορών ανάμεσα σε εμάς, τον τόσο πολύτιμο εαυτό μας, και τους υπόλοιπους ανθρώπους.
Είναι απίστευτο, το πώς, ένα τόσο εξελιγμένο είδος, ασχολείται καθημερινά με τόσα πράγματα. Είναι φοβερό και τρομακτικό παράλληλα, το πώς αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα και πώς μας ξεγελάει αυτή. Δυστυχώς ή ευτυχώς τα "πράγματα" είναι απλά και πιο εύκολα στην υπόσταση τους. Τουλάχιστον έτσι τα βλέπω σε προσωπικό επίπεδο. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει κάποιο εγχειρίδιο ζωής, συναισθημάτων και διαχείρισης καταστάσεων. Δεν υπάρχουν SAVE & LOAD στην πραγματική ζωή…
Υπάχει όμως η υπομονή, η υποχώρηση, ο διάλογος, η επιμονή και η αγάπη. Αγάπη, ε? Κάποιοι το λένε ετσί, κάποιοι άλλοι το λένε έρωτα, κάποιοι άλλοι μπορεί να το λένε και Τάκη… Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποια λέξη, για αυτό που νοιώθεις, που αισθάνεσαι και που αναπνέεις. Υπάρχει, αν θέλετε, το State of Mind και τα λεγόμενα (όπως λέει και ένας φίλος μου) Sanity Checks.
Ακόμα καλύτερα, το αποτέλεσμα της καθημερινής αυθυποβολής στην αυτο-ψυχανάλυση. Γιατί όλοι μας κάνουμε, και όλοι μας χρειαζόμαστε. Γιατί? Γιατί μπορούμε. Γιατί εάν δεν το κάναμε, δεν θα ήμασταν καλά… Όχι οτι είμαστε σε γενικές γραμμές, αλλά λέμε τώρα! Όταν περνάς ένα βράδυ Τετάρτης, με ταινίες, καφέ και τσιγάρα, γράφοντας αυτό, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.
Μπορεί να φταίει που είσαι μόνος σου στην μεγαλούπολη και επί 4 εβδομάδες δουλεύεις σαν το σκυλί για μια θέση στον ήλιο, μπορεί να φταίει η ομάδα σου που δεν κάνει καλές μεταγραφές και χάνει 3-0 (πλασματικό σκορ) από ομάδα κατώτερης κατηγορίας, μπορεί κάτι άλλο να φταίει και επειδή δεν το έχεις ακόμα καταλάβει και σου τη σπάει που σου φταίει.
Από την άλλη βέβαια, μπορεί να μην σου φταίει και τίποτα, αλλά επειδή δεν υπάρχει αυτό το σκατο-εγχειρίδιο που προανέφερα, να μην ξέρεις να αντιδράσεις. Γιατί κακά τα ψέμματα, στην κοινωνία που ζούμε, κάποιος ή κάτι πρέπει πάντα να μας φταίει. Σε καμία περίπτωση, δεν λέω οτι δεν κατανοούμε και τα δικά μας σφάλματα. Αυτό είναι που μας φταίει περισσότερο απ’ όλα…
Όσο λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά, κάνουμε υπομονή και κατά καιρούς υποχωρούμε στις σκέψεις μας, πάνω σε απόψεις και προσωπικές εμπειρίες που προέρχονται από την επιμονή μας να τις αναζητούμε ή αναλύουμε μέσω διαλόγου. Πάνω εκεί λοιπόν, που συσσωρεύονται συνέχεια τέτοια στοιχεία, πάνω εκεί που νοιώθουμε οτι πνιγόμαστε και δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε, πάνω εκεί που μας πιέζουν καταστάσεις και πρόσωπα, πάνω εκεί στην τρέλα μας… παραδίδουμε τα όπλα. Παρατάμε την μάχη, χωρίς να υπολογίζουμε την απλότητα και την ευκολία των καταστάσεων… Συζητάμε για πισω-γυρίσματα και αναβίωση παλαιοτέρων καταστάσεων. Μιλάμε για μια καθημερινότητα που επαναλαμβάνεται σαν την μέρα της Μαρμότας!
Και αντί να χρησιμοποιούμε όλα αυτά τα δεδομένα προς γνώση και συμμόρφωση, τα αποδεχόμαστε και συμβιβαζόμαστε με το προσωρινή μας κατάθλιψη. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κανείς. Καλές και οι σκέψεις, καλός και ο διάλογος, καλά και όλα αυτά, αλλά τι να τα κάνεις εάν πιστεύεις οτι δεν ωφελούν σε τίποτα και τα θεωρείς περιττά? Η σιωπή είναι χρυσός καμιά φορά, αλλά πόσο "σιωπηλός" μπορείς να παραμείνεις, όταν κάτι μέσα σου σε πνίγει και ζητάς απαντήσεις και την αυτοεπιβεβαίωση? Σίγουρα, μερικές φορές, οι υποψίες και τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτές μπορεί να είναι βάσιμα, και σχεδόν… σίγουρα! Χρειάζεται και η επαλήθευση όμως καμιά φορά. Σαν την διαφήμιση με το αυτοκίνητο : "Το ξέρω, αλλά μ’αρέσει να το ακούω". Αυτό μπορεί να είναι ματαιοδοξία, αλλά ίσως και αναγκαίο κακό. Είναι σαν να λες στον σύντροφό σου, πόσο τον αγαπάς και τον νοιάζεσαι, και να του το δείχνεις σε κάθε ευκαιρία που βρίσκεις… Μπορεί να το ξέρει, αλλά δεν είναι κακό να του το λες!
Αυτά είναι τα κεφάλαια του δικού μας προσωπικού εγχειριδίου. Ακριβώς επειδή είναι και δικό μας, μπορούμε να το γράφουμε όπως εμείς θέλουμε. Μπορεί μερικά θέματα στο εγχειρίδιο να μην είναι καθαρογραμμένα, άλλα μπορεί να μην κρατάνε τον αναγνώστη… Δεν πρέπει να τα σβήνουμε για να τα ξαναγράψουμε, αλλά βάσει αυτών μπορούμε (άν έχουμε την διάθεση) να τα γράψουμε ακόμα καλύτερα, και ποσώς μάλιστα να τα εμπλουτίσουμε, με νέο περιεχόμενο… Γιατί όταν θέλουμε κάτι πραγματικά, αγωνιζόμαστε καθημερινά και χωρίς παύσεις για ν πετύχουμε… Άμα το αφήσουμε χαλαρά (όπως λένε και στη πόλη μου), θα μας αφήσει. Δεν βρίσκουν όλα τα "πράγματα" τον δρόμο τους, τα βάζουμε εμείς στην πορεία που χαράζουμε στην ζωή μας.
Πούλα και μετάνοιωνε, λέει ο λαός για το χρηματιστήριο. Την αγάπη δεν στην πουλάνε, στην χαρίζουνε και εάν νοιώθεις και εσύ το ίδιο, κρατήσου γερά από εκεί που την λαμβάνεις και δεν θα το μετανοιώσεις!
